Er zijn vier manieren waarop nanodeeltjes het menselijk lichaam binnendringen: inademing, slikken, absorptie uit de huid of opzettelijke injectie (of vrijlating van implantaten) tijdens medische procedures. Eenmaal in het menselijk lichaam hebben ze een hoge mate van mobiliteit. In sommige gevallen kunnen ze zelfs de bloed-hersenbarrière passeren.
Het gedrag van nanodeeltjes in organen is nog steeds een belangrijk onderwerp om te bestuderen. Kortom, het gedrag van nanodeeltjes hangt af van hun grootte, vorm en interactieactiviteit met omliggende weefsels. Ze kunnen een "overbelasting" van fagen veroorzaken (cellen die vreemde stoffen slikken en vernietigen), wat defensieve koorts kan veroorzaken en de immuniteit van het lichaam kan verminderen. Ze kunnen zich ophopen in organen omdat ze niet langzaam kunnen afbreken of afbreken. Een andere zorg is het potentiële gevaar van hun reactie met sommige biologische processen in het menselijk lichaam. Vanwege het grote oppervlak zullen nanodeeltjes die worden blootgesteld aan weefsels en vloeistoffen onmiddellijk de macromoleculen adsorberen die ze tegenkomen. Dit heeft bijvoorbeeld invloed op het aanpassingsmechanisme van enzymen en andere eiwitten.